چقدر براي هفت سالگي دلم تنگ است براي روزي که نوشتم:آب و فکر کردم که جهان چو آب بيرنگ است

براي روزي که دندان شيري يکي يکي افتاد و نفهميدم آنکه در دهان روييد دندان آز و نيرنگ است

براي روزي که دستخط هاي دوستي را خواندم و ندانستم کدام خط آن پررنگ است

براي روزي که اگه دروغي ميگفتم مادرم ميگفت دروغگو دشمن خداست و

 منم از ترس اينکه دشمن خدا نباشم به صداقت و سادگي بچه گانه ام بسنده ميکردم

 و نميدانستم روزي ميرسد که معني صداقت و راستي از زندگيم کمرنگ ميشود و

 دشمن خدا مي شوم

 براي روزي که دستم را از دست مادرم ول نميکردم که مبادا راهي اشتباه

 بروم و گم شوم و نميدانستم روزي ميرسد که حتي خود را گم ميکنم

براي روزي که از ترس ديدن جان دادن گوسفند قرباني پشت پدرم قايم ميشدم

 و چشمانم را ميبستم که خون حيوان بيچاره را نبينم و نميدانستم روزي ميرسد

 که ريختن خون انسان و جان دادن بچه هاي بي گناه عادي ميشود

براي روزي که با اشتياق  نماز خواندن مادر بزرگ را تماشا ميکردم و

 زودتر دوست داشتم من هم نماز خواندن ياد بگيرم و نميدانستم روزي ميرسد

 که تعداد نمازهاي قضا شده ام از دستم در برود

براي روزي که عاشق رنگ صورتي و سفيد و شکوفه هاي ياس بودم و

 نمي دانستم روزي مي رسد که هر طرف را نگاه کنم جز سياهي چيزي نخواهم ديد

قدر براي هفت سالگي چقدر براي آن همه سادگي دلم تنگ است

سلام همسفر/ تو براي کدوم قسمت هفت سالگيت دلت تنگه که حالا ازش دوري؟

حرف هاي  ما هنوز نا تمام ...

تا نگاه مي کني :

وقت رفتن است

باز هم همان حکايت هميشگي!

پيش از آن که با خبر شوي

لحظه ي عزيمت تو ناگزير مي شود

آي...

اي دريغ و حسرت هميشگي!

ناگهان     

           چقدر زود

                          دير مي شود !!!!!!